-!-
Een opvallend registerverschil maakt veel van -!- aantrekkelijk. Jack Underkofler gaat gemakkelijk naar hoge falset, terwijl laaggestemde gitaren eronder veel zwaarder klinken. Die spanning geeft het debuut van Dead Poet Society een identiteit voordat een genre-etiket nuttig wordt. De songs kunnen agressief, zacht of ritmisch ongrijpbaar zijn en toch op die verhouding blijven steunen.
.SALT. is een sterk voorbeeld. Het ritme heeft iets van hiphop, de riff weegt veel zwaarder en Underkoflers ingehouden frasen passen ertussen. Juist doordat de partijen zich anders gedragen, blijft het interessant. .intoodeep. laat de gitaar meer bravoure tonen. .burymewhole. maakt het contrast met de stem fysieker met een hakkende breakdown. De band beheerst de wisselingen genoeg om ze bewust te laten voelen.
De melodieën zijn even belangrijk. .getawayfortheweekend. spreekt direct aan. .CoDA. laat horen hoe natuurlijk een refrein loskomt van de klanken eromheen. I Never Loved Myself Like I Loved You kiest zachter en brengt het zelfonderzoek dichtbij. Afsluiter .haunted. ligt nog opener. Met minder begeleiding krijgt Underkofler een duidelijke emotionele ruimte en maakt zijn stem de beweging, zonder nog een grote riff.
De gesproken onderbrekingen helpen minder. Ze breken soms de vaart net wanneer de muzikale breedte een samenhangend geheel begint te vormen. Een paar passages lijken liever nog een kant van de band te tonen dan een song uit te werken. Toch houdt -!- karakter tussen alle veranderingen. De beste tracks verbinden de ongewone gitaar en flexibele zang aan een duidelijke melodie of gevoel. Het debuut is het sterkst wanneer de muzikanten daarop vertrouwen en de songs zelf laten uitleggen wat hen anders maakt.
