Holy Doom
Holy Doom maakt zijn punt met de verhouding tussen ruwe gitaren en soepele meerstemmige zang. Demob Happy houdt bas en drums dicht bij het middelpunt. De psychedelische rock krijgt een sterke fysieke aandrijving. Songs zijn soms donker of onrustig. De melodieën voorkomen dat het gewicht een drempel wordt. Deze zware muziek wil duidelijk ook pakkend zijn.
Liar in Your Head opent met een sireneachtige klank en vervormde stem voordat de fuzzgitaren het overnemen. De licht dreigende sfeer staat zonder de hook kwijt te raken. Be Your Man volgt met even smerig gitaarwerk. Gelaagde zangharmonieën brengen licht in het arrangement.
Loosen It dringt sterker aan. Herhaalde bas- en gitaarpartijen geven een stevige groove. De zangmelodie zet zich rechtstreeks tegen die ruwe basis af. Fake Satan heeft een duidelijker surfrockkarakter. Het gevoel verandert zonder het basisgeluid te verlaten. De band benut kleine verschillen in plaats van voor iedere song een complete andere stijl te zoeken.
Runnin' Around verandert de stemming breder. Een zware opening maakt plaats voor dromerige zang en ruime psychedelische sfeer. Daarna keert de kracht terug. Het album voelt minder beperkt. Het trio kan van riffs afstappen zonder de grip op de song te verliezen.
Later wordt het donkerder. Maker of Mine gebruikt forse bas en onrustige achtergrondstemmen. Het trage titelnummer geeft synths en hoge zang meer ruimte. Spinning Out brengt kort snelle punkenergie. Fresh Outta Luck eindigt lichter en rinkelender. Het geheel krijgt een welkome ontlading.
Het grootste nadeel is hoe vaak de invloeden zichtbaar blijven. Sommige gitaar- en zangkeuzes wijzen zo duidelijk naar andere bands dat de eigen persoonlijkheid vervaagt. Toch combineert Demob Happy de ingrediënten zelfverzekerd. Strakke grooves, sterke meerstemmigheid en wisselende stemmingen maken Holy Doom een plezierig tweede album. Het biedt meer dan vertrouwde fuzz, ook als de verwijzingen makkelijk hoorbaar blijven.
