Title of Record
Filter geeft het zware gitaargeluid op Title of Record meer ruimte om te veranderen. Richard Patrick zingt nog altijd rauw en de industriële elementen blijven herkenbaar. Toch legt dit tweede album meer nadruk op melodie en kleine productiedetails. Het is breder dan Short Bus, met enkele uitstekende songs en een minder constant geheel.
Welcome To The Fold laat horen dat het grotere bereik de kracht niet wegneemt. De gitaren blijven nadrukkelijk aanwezig en het arrangement heeft veel gewicht. Patrick zet zijn raspende stem bewust schurend in. Daardoor is het soms wel moeilijker om contact te maken met de coupletten dan met de beheerste zang elders.
Captain Bligh laat beter horen hoe de verschillende kanten samenwerken. De scherpe gitaarklank houdt de druk hoog. Het psychedelischere zangeinde verandert vervolgens het karakter. Die wending geeft een nieuwe richting zonder de verbinding met het zware materiaal te verliezen.
The Best Things maakt de melodieuze aanpak overtuigend. De zang heeft een duidelijkere vorm en de elektronische details ondersteunen de song in plaats van hem over te nemen. Take a Picture beweegt verder naar akoestische rock. Het geeft welkome afwisseling na de muur van vervormde gitaren. Patricks afgemeten zang werkt er bijzonder goed. De track voelt daardoor als een uitbreiding van het bandgeluid, niet als een los experiment.
Het probleem is dat de beste ideeën ongelijk verdeeld zijn. Sommige latere tracks blijven minder goed hangen. Miss Blue rekt de sentimentele kant verder uit dan nodig. De verbreding is welkom, maar een ander geluid levert niet automatisch een song op die even sterk is als de hoogtepunten.
Ondanks die zwakke passages is Title of Record een flinke stap vooruit. Gitaren, programmering en zangwisselingen geven Filter een soepelere muzikale taal. De beste melodieën benutten die goed. Een strengere selectie zou het hele album verbeteren, maar de belangrijkste songs laten al horen hoeveel de band wint wanneer er ruimte rond de agressie ontstaat.
