Deep Sage
Op Deep Sage maakt Gouge Away meer ruimte voor melodie. De spanning blijft ondertussen behouden. Christina Michelle gaat van rustige zang naar veel ruwer werk. De gitaren en ritmesectie bewegen nauw met haar mee. De sterkste songs laten die wisselingen natuurlijk op elkaar aansluiten en geven de plaat meer breedte dan constante agressie zou bieden.
Stuck in a Dream begint met een herhaalde zangzin, rauwe gitaren en een stevige snaredrum. Door de herhaling klinkt het steeds onrustiger. De krachtige uitvoering haalt veel uit dat beperkte materiaal.
Maybe Blue spreekt melodieuzer en directer aan. De rinkelende gitaarfiguren houden een ruwe rand. Het beweegt pakkend, maar blijft ongemakkelijk klinken. A Welcome Change verlaagt daarna het tempo en geeft Michelles zang een andere plek. Een terugkerende riff houdt het rustige arrangement bij elkaar.
De harde songs blijven belangrijk. No Release heeft een directe, geconcentreerde kracht. The Sharpening gebruikt de brommende bas en chaotischere aanval bijzonder goed. Die korte uitvoeringen vormen een sterk contrast met de songs die langer de tijd nemen.
Newtau is een van de duidelijkste successen. Gesproken, gezongen en geschreeuwde partijen bewegen door volumewisselingen. De instrumenten reageren nauw op de manier waarop de stem wordt gebruikt.
Dallas sluit uitgebreider af. Bas en shoegazeachtige gitaarlagen ondersteunen de zang terwijl de song naar een krachtigere ontlading groeit.
Sommige terugkerende gitaar- en percussiekeuzes worden voorspelbaar. De directe teksten bieden ook niet altijd zoveel detail als de arrangementen eromheen. De muziek zegt meer wanneer veranderingen in ritme, volume en zang voldoende ruimte krijgen.
Toch is Deep Sage een sterke, gevarieerde plaat. De beste songs gaan zorgvuldig om met het contrast tussen terughoudendheid en kracht. Gouge Away kan het geluid daardoor verbreden en tegelijk een duidelijke urgentie behouden.
