Vector
Vector stelt Hakens zware kant scherp. Het is korter en geconcentreerder dan veel eerder werk, met krachtige riffs en een ritmesectie die zelden de makkelijke weg kiest. De melodische eigenheid blijft, al komt die soms flink onder druk.
Na de korte orgelintro Clear maakt The Good Doctor indruk. Het directe refrein spreekt aan en de wisselende details houden het interessant. Haken maakt een ingewikkeld arrangement toegankelijk zonder de ingewikkelde stukken weg te halen.
Puzzle Box gaat verder met strak verbonden wisselingen in ritme en gewicht. Gitaar geeft kracht, maar bas, drums en toetsen veel van het interessante. Vector werkt vooral wanneer die partijen reageren, niet alleen extra zwaarte rond de zang stapelen.
Veil is het lange middelpunt. Instrumentale uitwisselingen krijgen ruimte en de zang geeft vorm. Nil by Mouth concentreert de techniek instrumentaal. Het spel is uitzonderlijk beheerst. De constante vaart maakt het wel minder afwisselend dan Hakens brede, atmosferische platen.
Daarom is Host belangrijk. Het rustige begin en de open stem geven ander emotioneel gewicht. A Cell Divides keert naar de zwaarte terug en houdt Jennings' melodieën centraal. Beide winnen door ruimte rond de drukte.
De productie geeft veel impact, passend bij het materiaal. Daardoor valt ook op hoe weinig lange rustige delen er zijn. Wie vooral de zachte of vreemde arrangementen waardeert, vindt de balans misschien minder bevredigend.
Op zijn eigen voorwaarden is dit sterke, gerichte progressieve metal. De beste songs verbinden memorabele zang aan moeilijk, energiek spel. De korte duur houdt dat bijeen. The Good Doctor en Veil laten het op Vector het duidelijkst horen.
