Mister Asylum
Lydia geeft Mister Asylum een sterke emotionele kern. De coupletten hebben een vaste groove. Johnny Stevens laat het refrein klinken alsof het gevoel te groot wordt voor de song. Bas en drums blijven stevig terwijl zijn stem erboven trekt. Highly Suspect kan eenvoudige rock zo lichamelijk onrustig maken.
Het titelnummer opent de zware, fuzzy kant. Bath Salts houdt de gitaren ruw genoeg voor Stevens' stem. Niet elk gaatje hoeft vol. Rich Meyer en Ryan Meyer verbinden met bas en drums gewicht aan beweging. Het is strak, maar de beste passages bewaren het gevoel van muzikanten die samen in een ruimte reageren.
Bloodfeather laat het melodische instinct sterk horen. Het refrein geeft de agressie een duidelijk punt om naar terug te keren. De snelle shuffle van Lost verandert het gevoel. Mom en 23 zijn beheerster zonder de onderliggende kracht te verliezen. Die verschillen tellen, omdat gitaarklanken en emotionele woorden over de plaat vrij gelijk blijven. Andere ritmische beweging houdt de druk boeiend.
Sommige teksten steunen meer op houding dan observatie. Af en toe maakt een hardrockcliché het minder persoonlijk dan Stevens' stem suggereert. De plaat is sterker wanneer melodie en ritme spreken. Claudeland ontlaadt levendig met directere, bijna ouderwetse rock-'n-roll. Er is genoeg ruwheid om meteen te raken en genoeg schrijfbeheersing om die nuttig te maken. De beste songs laten drie muzikanten een gezamenlijke groove vinden, met een zanger die de emotionele last hoorbaar maakt.
