Haw
Op Haw brengt Hiss Golden Messenger country, blues, folk en soul echt samen. De stijlen voelen niet als losse onderdelen. Hun traditionele vormen zijn herkenbaar, maar ongewone wendingen houden de arrangementen levendig en licht onrustig.
Red Rose Nantahala opent sterk. De bluesgitaar en actieve bas geven de song een losse, aantrekkelijke beweging.
Sufferer (Love My Conqueror) schept een vreemdere sfeer. Stemmen, strijkers en af en toe blazers geven de countrybasis een donkere rand. Het arrangement past bij de onzekerheid in de tekst. Spirituele vragen worden zo deel van de song en klinken niet als een losse boodschap boven de muziek.
I've Got a Name for the Newborn Child biedt een uitnodigender stemming. Akoestisch tokkelen en een shuffelende snaredrum ondersteunen een helder refrein. Het is een direct warm moment op de plaat. Ook Sweet as John Hurt blijft goed in beweging. Elektrische gitaar en pedalsteel geven kleur rond Taylors langgerekte zang.
Devotion verlaagt het tempo flink. De melancholieke sfeer laat horen hoe goed de muziek de aandacht kan houden zonder naar een groot refrein te haasten. Het nummer vraagt geduld, maar de emotionele kracht maakt het trage verloop de moeite waard.
Cheerwine Easter brengt een andere variant van countrysoul. Het vaste ritme en de lage saxofoon geven het een eigen plaats in de reeks. De instrumentale mogelijkheden worden breder, terwijl de verbinding met de roots blijft bestaan.
Die variatie maakt Haw niet overal gemakkelijk toegankelijk. Verschillende rustige of meer traditionele arrangementen hebben tijd nodig om zich van elkaar te onderscheiden. De langzame passages kunnen ook vaart wegnemen. Het zorgvuldige spel geeft die songs wel meer inhoud dan je bij een eerste kennismaking misschien hoort.
De muzikanten behandelen oudere vormen als iets waarin nog nieuwe mogelijkheden zitten. Dat maakt Haw tot meeslepende Americana met een sterk eigen karakter. Vertrouwdheid en onzekerheid worden zorgvuldig in evenwicht gehouden.
