O’ Be Joyful
Shovels & Rope geeft country, blues en folk op O’ Be Joyful een ruwe rand zonder de directe emotie te verliezen. De kleine instrumentale opzet wordt levendig door de verbinding tussen de stemmen. Cary Ann Hearst kan naar een schreeuw duwen. Michael Trent biedt rustiger contrast. De beste uitvoeringen laten beide benaderingen natuurlijk samenkomen.
Birmingham introduceert het karakter snel met autobiografische tekst en een stampend ritme. De zang geeft de bekende rootsomgeving richting. Keeper houdt het persoonlijk. De relatie klinkt als iets dat tegen de wereld eromheen beschermd moet worden.
Het titelnummer laat Hearsts wilde voordracht vooraan komen. Carnival toont een andere kant van haar stem. Verlaten liefde staat naast een opvallende mondharmonica. Lay Low is intiemer met Trents ingehouden leadzang. Hearst ondersteunt en geeft extra gevoel zonder het rustige karakter weg te nemen.
De arrangementen wisselen nuttig af. Cavalier heeft het speelse ritme van vroege rock, met twanggitaar en een shuffle eronder. Hail Hail en Tickin' Bomb krijgen kleur van blazers. Die brengen een extra laag rond gitaar en percussie. Zo klinkt de plaat groter dan de bescheiden opzet doet verwachten.
Shank Hill St. wordt donkerder. Een beklemmende omgeving past bij het dreigende verhaal. This Means War geeft een ander slot. Gospelachtige begeleiding en zanglagen laten tederheid en hoop toe zonder de ruwheid weg te nemen.
De losheid kent grenzen. Sommige teksten en muzikale vormen zijn voorspelbaar. De bewust troebele opname verbergt soms details die meer ruimte verdienen. Bij eenvoudige arrangementen moeten de stemmen veel werk doen.
Toch heeft O’ Be Joyful genoeg kracht en warmte om die beperkingen ondergeschikt te maken. Hearst en Trent maken bekende vormen tot songs met herkenbare persoonlijkheden. Het overtuigt vooral wanneer ruw spel en hechte stemmen dezelfde kant op trekken.
