Lateness of Dancers
Lateness of Dancers geeft Hiss Golden Messenger een warm en helder bandgeluid. Country, folk, blues en soul lopen natuurlijk in elkaar over. M.C. Taylors stem houdt een ruwe klank binnen de gepolijste omgeving. Daardoor blijven de songs persoonlijk en wordt de muziek niet alleen comfortabel.
Lucia opent met een vaste ritmische duw. Gitaar, steelgitaar en elektrische piano vloeien rond de zang in elkaar. Er ontstaat een losse groove met genoeg details om aandachtig naar te luisteren.
Saturday's Song nodigt directer uit. Mandoline, toetsen, gitaar en percussie brengen heldere beweging in het arrangement. Een sterke melodie houdt de partijen samen. Het is een goed voorbeeld van een toegankelijke song die toch zorgvuldig uitgewerkt klinkt.
Mahogany Dread voegt gewicht toe aan die warmte. Orgel en kleine gitaaraccenten ondersteunen een tekst die terugkijkt en tegelijk waarde in het heden vindt. Het titelnummer maakt het arrangement kleiner. Akoestische gitaar, piano en zachte achtergrondzang omringen Taylors stem.
De bluesachtige songs bewegen anders. I'm a Raven (Shake Children) heeft een ruwer elektrisch gitaarkarakter. Southern Grammar vindt een vergelijkbaar sterke groove. Naast het rustige werk geven die uitvoeringen de plaat een scherpe rand. Het vollere geluid kan dus nog steeds bijten.
Black Dog Wind (Rose of Roses) vertraagt tot een countryballad. De donkere emotie maakt duidelijk dat de uitnodigende klank de moeilijke gevoelens niet wegneemt. Drum sluit daarna lichter af met viool. Het geeft de reeks een kleine, maar bevredigende ontlading.
De aanpak blijft ingetogen. Veel van de plaat draait om kleine klankveranderingen. Wie de songs alleen op de achtergrond hoort, kan daardoor karakter missen. De muzikanten forceren zelden een dramatisch moment.
Meestal is die terughoudendheid juist een kracht. Lateness of Dancers biedt heldere melodieën, gedetailleerd spel en een vaste emotionele warmte. De donkere kanten blijven ondertussen in de songs aanwezig.
