Blues Deluxe Vol. 2
Op Blues Deluxe Vol. 2 voelt Joe Bonamassa zich thuis in de muziek die zijn spel vormde. De plaat volgt het brede idee van Blues Deluxe uit 2003: acht covers naast twee nieuwe songs. Met Josh Smith als producer draait het om sterke grooves, heldere zang en gitaar die vanzelf in elk arrangement past.
Twenty-Four Hour Blues opent expressief. It's Hard But It's Fair houdt de band in beweging en vestigt een uitnodigend karakter. Het spel is zelfverzekerd. Vooral het gemak trekt aan: Bonamassa laat een song landen voordat hij bepaalt hoe hard hij duwt.
Well, I Done Got Over It verandert licht en levendig. Lazy Poker Blues heeft stevigere aandrijving. I Want To Shout About It tilt ook op en maakt de tekstuele opwinding hoorbaar. Ritmeveranderingen geven de verzameling een programma, ook met bekende bluesonderwerpen.
De nieuwe songs passen tussen covers. Hope You Realize It (Goodbye Again) heeft een sterke funkgroove, nadrukkelijke drums en een solo die extra beweging geeft. Is It Safe To Go Home sluit beschouwender af. Stem en gitaar laten na eerdere opgewektheid onzekerheid bestaan.
Win-O toont de waarde van een afgemeten tempo. You Sure Drive A Hard Bargain geeft ruimte om spanning in een solo te vormen. Het draait meer om beheersing dan snelheid. Blazersaccenten en stevige ondersteuning laten horen hoe de gitaar in het grotere geluid past.
De basisvormen verrassen weinig. Wie een grote stijlverandering wil, kan een uitgebreider album verkiezen. Binnen deze kortere, gerichte omgeving maakt Bonamassa het vertrouwde wel overtuigend. Blues Deluxe Vol. 2 is plezierig, warm en doelgericht. Er zit genoeg karakter in het spel om de terugkeer naar oud materiaal te verdienen.
