The Fall Of Hearts
Katatonia geeft de donkere melodieën op The Fall Of Hearts meer ruimte om van vorm te veranderen. Zware gitaarpassages worden afgewisseld met rustig akoestisch spel en gedetailleerde progarrangementen. De stem van Jonas Renkse blijft het emotionele middelpunt. Ook wanneer de songstructuren minder direct worden, blijft de band herkenbaar. Het album neemt zijn tijd, maar beweegt genoeg om de vertrouwde somberte fris te laten klinken.
Takeover opent op grote schaal. Rustige passages en zware riffs laten meteen de reikwijdte van de plaat horen, zonder dat de overgangen los van elkaar voelen. Het spel is zorgvuldig in plaats van voortdurend krachtig. Zo kunnen ook de zang en de zachtere klanken hun deel van de emotie overbrengen. Serein brengt daarna een helderdere energie en een directere melodie, een welkome stemmingswisseling aan het begin.
Old Heart Falls ligt dichter bij de directe kant van Katatonia. De sombere sfeer en het heldere refrein bieden houvast tussen de grilligere arrangementen. Renkse geeft de song overtuigingskracht zonder zijn zang aan te zetten. Naast de ingewikkeldere stukken laat de track horen hoeveel de band nog altijd uit een eenvoudiger melodisch idee kan halen.
Serac is een van de zware hoogtepunten. De gitaren komen hard binnen, maar de wisselende intensiteit voorkomt dat het één lang machtsvertoon wordt. Shifts kiest de andere richting en houdt het met akoestische gitaar en piano rustig. The Night Subscriber verbindt melodie en detail op een andere geslaagde manier. Passer brengt als afsluiter de energie terug.
De ruimere arrangementen hebben ook nadelen. Sommige melodieën hebben langer nodig om indruk te maken, en de rustige songs vertragen het verloop soms onnodig. Decima is na Old Heart Falls een bijzonder zachte wending, waardoor de vaart uit het begin niet overal behouden blijft. Het album beloont aandacht, maar door de lengte zijn de minder directe passages moeilijker te negeren.
Ondanks die bedenkingen is The Fall Of Hearts een sterke ontwikkeling van Katatonia's geluid. De band behoudt zijn emotionele karakter en geeft gitaren, drums en arrangementen meer bewegingsvrijheid. Wie van zware muziek houdt die ook beheersing toelaat, vindt hier veel te volgen. De beste momenten verbinden duisternis met duidelijke melodieën en bieden zo meer dan alleen sfeer.
