Aphelion
Leprous schakelt op Aphelion tussen kale elektronische passages en veel grotere rockarrangementen. De Noorse band zet Einar Solbergs expressieve stem vooraan, maar strijkers, synths en een actieve ritmesectie bieden genoeg andere aanknopingspunten. Het zevende album is avontuurlijk in zijn klankkeuzes, ook wanneer de herhaalde beweging van zacht naar hard voorspelbaarder wordt.
Running Low opent op grote schaal. De pakkende zang en het dramatische arrangement maken de song meteen opvallend. Er zit genoeg ritmische kracht achter om alle details in beweging te houden. Solberg zet zijn zang soms bijna te nadrukkelijk aan, maar het refrein geeft die intensiteit een duidelijke bestemming.
Out Of Here begint juist klein. Een pulserende synth en een eenvoudige bewerkte beat laten de eerste zang kaal klinken. Wanneer de band voller invalt, komt dat hard aan dankzij de ruimte ervoor. Silhouette heeft een stevigere elektronische puls. Drums en toetsen bouwen spanning op doordat ze ongelijk tegen elkaar in bewegen. Baard Kolstad voegt met zijn spel veel meer toe dan alleen de maat.
The Silent Revelation brengt een kort, funky gitaarfiguur binnen. Het contrast tussen de drukke opening en een rustig couplet werkt, al kan die onderbreking ook de groove afremmen. De bereidheid om van richting te veranderen is over het hele album een kracht én een oorzaak van het onregelmatige verloop. Sommige aantrekkelijke ideeën worden losgelaten voordat ze echt hebben kunnen landen.
On Hold geeft de ingehouden aanpak meer tijd om zich te ontwikkelen. Castaway Angels biedt een duidelijkere melodische ontlading. Die rustige songs contrasteren goed met Nighttime Disguise. De afsluiter heeft krachtigere, technische riffs en een ruimere interne opbouw, met ook een terugkeer naar rauwere zang. Dat geeft het slot beweging die in de minder levendige passages soms ontbreekt.
Aphelion slaagt het best wanneer de hele band het drama draagt. De productie laat veel instrumentale details horen en de combinatie van elektronisch ritme, strijkers en rock heeft een eigen karakter. Vergelijkbare openingen en terugkerende wisselingen in intensiteit beperken over de hele plaat de verrassing. Toch maken de sterke songs duidelijk waarom het de moeite waard is Leprous ook buiten het gebruikelijke metalgeluid te volgen.
