The Distance to Here
Live kiest op The Distance to Here duidelijk: meer ruimte voor melodie en refreinen die hun werk mogen doen. De donkere gitaren van Secret Samadhi maken plaats voor een opener geluid. De beste songs profiteren meteen.
The Dolphin's Cry introduceert dat met een gericht arrangement. Ed Kowalczyk zet de melodie rustig neer en de volledige band laat de voorbereide ontlading volgen. Run to the Water is sterker. De coupletten stijgen geleidelijk naar een refrein dat melodisch groot genoeg is voor de uitvoering.
Jerry Harrison keert terug als producer. De instrumenten sluiten hechter op de beweging van de songs aan. Chad Taylors achtergrondzang verdiept zonder te concurreren. Waar ouder werk intensiteit als hoofdzaak had, is die hier vaker het eindpunt van een zorgvuldig gebouwde melodie.
Sparkle en The Distance tonen hoe helderheid helpt. De muziek is ernstig, maar hoeft niet steeds gebukt te gaan onder het belang van haar woorden. Feel the Quiet River Rage geeft nog een duidelijk gitaarmoment. De ritmische zekerheid houdt ook het directe materiaal actief.
De problemen zitten vooral in de grote gevoelens. Kowalczyk schrijft over liefde en spirituele verbinding in woorden die iedereen moeten omvatten. De arrangementen worden even nadrukkelijk. Face and Ghost (The Children's Song) vraagt meer gevoel dan de muzikale ontwikkeling verdient. Ook Dance With You dreigt oprecht sentiment te algemeen te maken om vast te houden.
De plaat is het sterkst wanneer een concrete melodie meer vertrouwen krijgt dan de omvang van de bedoeling. Een handvol erg goede songs en veel betrokken spel staat naast materiaal dat te snel belangrijk wil zijn. Het heldere geluid maakt op The Distance to Here beide kanten goed hoorbaar.
