An Audio Guide to Everyday Atrocity
An Audio Guide to Everyday Atrocity geeft Nothingface een goede melodieuze rand rond het zware geluid. Riffs en drums leveren veel kracht. Matt Holt kan zachter en gladder zingen zonder dat de muziek spanning verliest. De band ontwikkelt nog een eigen stijl, maar instrumentale details geven de songs al karakter.
Goldtooth opent met gedempte zang en een onrustige gitaar. Daarna arriveert de zware riff. De donkere sfeer hoeft zo niet volledig op volume te leunen.
Grinning maakt de balans tussen melodie en gewicht duidelijker. De gitaarritmes blijven krachtig. Holts heldere voordracht maakt de song toegankelijker. Tom Maxwells partijen kunnen van ingewikkeldere ritmes naar iets soepelers en gemakkelijker te volgen bewegen.
Ook So Few heeft veel aan de heldere zang. De andere nadruk voorkomt dat iedere song met dezelfde harde aanval wordt gebracht. De melodieuze kant is al belangrijk voor de identiteit, ook wanneer de begeleiding stevig in heavy metal blijft staan.
Sleeper geeft de instrumenten meer ruimte om zich te ontwikkelen. Een basfiguur leidt naar een akoestische melodie. Later krijgt het zware spel een grotere rol. De band maakt met een klankverandering zo een bredere song, in plaats van alleen hard en zacht af te wisselen.
De productie is de grootste beperking. Bekkens kunnen de andere instrumenten verdringen. De zang klinkt af en toe minder helder dan de uitvoering verdient. Sommige ideeën blijven ook dicht bij herkenbare invloeden. De groeiende eigen persoonlijkheid bereikt nog niet ieder deel van de plaat.
Toch maken eigen baslijnen, wisselende drumpartijen en een expressieve stem het album aantrekkelijk. Nothingface overtuigt vooral als een heldere melodie of instrumentaal detail de agressie een andere vorm geeft. Het resultaat is wisselvallig, maar veelbelovend en met verschillende sterke songs.
