Naveed
De stem op Naveed is moeilijk met een andere te verwarren. Raine Maida buigt en rekt zijn lijnen alsof de melodie elk moment uit de song kan losbreken. Our Lady Peace geeft dat instabiele karakter een stevige basis. De combinatie maakt het debuut bijzonder levendig.
Starseed is het directste voorbeeld. De gitaren hebben gewicht, maar de coupletten geven ruimte voordat het hard wordt. Maida's hoge register voegt spanning boven de riff toe. De toegankelijkheid strijkt de eigen kenmerken niet glad.
Supersatellite gaat hoekiger door zijn overgangen. Het ritme verplaatst steeds je houvast voordat het refrein naar een ontspannen groove opent. De energie krijgt richting, niet alleen haast. Mike Turner tekent de vormen met gitaar uit en antwoordt op de stem, in plaats van alleen meer volume toe te voegen.
Jeremy Taggart geeft een betrouwbare fysieke basis. Hij kan krachtig spelen zonder star te worden. De duidelijke snare verbindt songs met verschillende stemmingen. Dat helpt wanneer stem en gitaar tegelijk verschillende kanten op willen.
Hope rekt de muziek verder uit. Het baspatroon blijft een vast anker terwijl de rest een dwalende sfeer ontwikkelt. Intensiteit kan dus ook groeien doordat herhaling geleidelijk betekenis krijgt.
De invloeden zijn hoorbaar en niet altijd helemaal verwerkt tot iets eigens. Sommige songs overtuigen meer als uitvoering dan als zelfstandige compositie. Toch klinkt Naveed zelden passief of voorzichtig in elkaar gezet. De band laat elke wisseling tellen. Maida geeft ook bekende gitaarvormen een nerveus karakter.
De beste momenten komen uit de wrijving tussen controle en rusteloosheid. Dit is een sterke kennismaking met een groep die een rockrefrein memorabel maakt en er iets vreemds in bewaart.
