Binaural
Binaural bevat een deel van Pearl Jams interessantste spel, maar de songs zijn wisselvallig. De gitaren verkennen verschillende klanken. Matt Camerons drums drukken een duidelijk stempel op de arrangementen. Binnen dat ruime geluid zitten overtuigende melodieën. De plaat houdt alleen niet van begin tot eind hetzelfde niveau vast.
Breakerfall en Gods' Dice openen direct. Beide hebben de ruwe beweging van korte rocksongs, met gitaren en drums die er meteen vaart in zetten. Evacuation werkt minder goed. De geforceerde zang en het moeizame refrein onderbreken de eerste energie. Hier wordt duidelijk hoe belangrijk de aansluiting tussen stem en instrumenten is.
Het middendeel biedt meer. Light Years koppelt een sterke melodie aan expressief gitaarspel en krijgt zo een duidelijk emotioneel middelpunt. Nothing As It Seems is donkerder en ruimtelijker. Akoestische en elektrische gitaren bewegen rond een stevige baspartij. De lange leadgitaarpassages kunnen daardoor een volwaardig deel van het arrangement worden.
Thin Air kiest voor lichtere akoestische begeleiding. De opgewektere melodie zorgt voor afwisseling voordat Insignificance de rockenergie terugbrengt. Camerons ritmewisselingen maken dat laatste nummer interessant. Het refrein geeft de song een krachtig moment om naartoe te werken.
Later is de volgorde minder overtuigend. Of the Girl schept een aantrekkelijke rustige sfeer, maar de herhaalde ideeën kunnen vaart verliezen. Op andere momenten wordt de mix te dicht. Details zijn dan minder duidelijk dan het spel van de muzikanten verdient.
Soon Forget valt op door de kleine, ongewone combinatie van Vedders stem en ukelele. Het laatste deel als geheel blijft minder boeiend dan de sterke songs in het midden.
Binaural is de moeite waard voor de instrumentale details en een aantal uitstekende melodieën. De zwakkere refreinen en onregelmatige opbouw vragen wel geduld. Op de beste momenten hoor je een band vol ideeën. Als compleet album lukt het minder goed om die scherp bij elkaar te brengen.
