Lightning Bolt
Pearl Jam beweegt zich op Lightning Bolt zelfverzekerd binnen een bekend rockgeluid. Gitaren krijgen ruimte, de ritmesectie staat stevig en Eddie Vedder blijft expressief. Er zijn sterke songs, vooral bij stemmingswisselingen. Het hele album overtuigt minder wanneer comfortabel spel de plaats van urgentie inneemt.
Getaway begint stevig. Een helder drumpatroon en stuwende riff ondersteunen Vedders wisselende voordracht. Mind Your Manners voegt snelle punkenergie toe. Die vroege energie geeft een nuttige ingang, ook al is het spel eerder beheerst dan roekeloos.
Sirens maakt het zachter. Vedders lage register en hoge passages geven de melodie karakter. Mike McCready antwoordt expressief op gitaar. Het arrangement is bekend, maar de uitvoering is sterk genoeg om naar terug te keren.
Pendulum verandert de sfeer interessanter. Kale zang, echo's en een minder eenvoudig ritme laten de instrumenten een donkere omgeving bouwen. Ook Infallible verandert binnen het arrangement en maakt meer dan alleen een afwisseling van harde songs en ballads mogelijk.
Let The Records Play geeft de gitaar ruimte in een afgemeten rockgroove. Future Days sluit kleiner af. Akoestische begeleiding en Vedders ingehouden zang geven het einde een direct emotioneel karakter.
Tussen de hoogtepunten worden zwaktes duidelijker. Het titelnummer en Swallowed Whole blijven te dicht bij bekende patronen. Sommige zware passages missen de urgentie die hun volume suggereert. De band speelt steeds vaardig, maar niet elke song geeft dat vermogen een eigen doel.
Toch is Lightning Bolt de moeite waard door de zang en het gedetailleerde samenspel. Donkere en rustige passages maken vaak de sterkste indruk. Pearl Jam geeft het vertrouwde geluid genoeg diepte om te boeien. Het gevoel blijft dat een avontuurlijkere reeks het hele album sterker zou maken.
