No Code
Pearl Jam maakt op No Code meer ruimte voor rustige muziek en minder voorspelbare ritmes. De gitaren kunnen nog hard raken, maar grote rockrefreinen zijn niet voortdurend nodig. Eddie Vedder klinkt vaak beschouwender. De instrumenten zoeken andere mogelijkheden dan de meest directe rockaanpak van de band. De afwisseling is waardevol, al is het verloop ongelijkmatig.
Sometimes laat de verandering meteen horen. Een licht gitaarfiguur en ingehouden ritme openen intiem, niet krachtig. Hail, Hail komt daarna veel zwaarder binnen en brengt de plaat scherp terug naar rock. Het contrast zet de ruimte tussen de stemmingen neer.
Who You Are geeft percussie een centralere rol. Herhaalde gitaar- en zangideeën bewegen rond een verschuivend drumpatroon. Ritme wordt een belangrijk aantrekkingspunt. De band wil een muzikaal figuur laten ontwikkelen in plaats van steeds naar een groot refrein te duwen.
Off He Goes is eenvoudiger. Akoestische gitaar en beheerste begeleiding passen effectief rond Vedders stem. Het kleine arrangement geeft emotionele aanwezigheid zonder luider te hoeven worden.
Present Tense ontwikkelt langer. Een kaal begin leidt geleidelijk naar een basgedragen passage en een vollere bandreactie. Lukin biedt juist een korte, ruwe uitbarsting van punkenergie.
Niet elk experiment werkt even goed. Mankind overtuigt minder in de zang. De sfeer van I'm Open wordt soms herhalend. Die zwakke passages onderbreken het sterke materiaal en maken het album minder constant dan de beste songs suggereren.
No Code is aantrekkelijk wanneer de verschillende benaderingen een melodie of uitvoering meer betekenis geven. Het rustige materiaal heeft echt gewicht. Ongewone ritmes geven karakter aan het spel. Een onvolmaakte maar interessante plaat, met genoeg sterke afzonderlijke songs om de veranderingen de moeite waard te maken.
