Yield
Wishlist ontwapent met weinig: een eenvoudige gitaarfiguur, afgemeten zang en wat geduld volstaan. Pearl Jam hoeft op Yield niet voortdurend gekweld te klinken om betrokken te zijn. De rustige zekerheid maakt een groot deel van de aantrekkingskracht.
Brain Of J. opent directer met gitaar en rauwe Eddie Vedder. Do The Evolution is net zo rusteloos en gebruikt de riff voor een bewust overdreven voordracht. Dat houdt de plaat wakker, al ligt de echte kracht vaak elders.
Given To Fly laat zijn groei bijna vanzelfsprekend voelen. De gitaar geeft de stem ruimte om kracht te verzamelen. De ontlading past bij het ruime samenspel. In Hiding werkt even goed. Het refrein opent de song zonder de vroege terughoudendheid tot voorbereiding te reduceren. De opleving zit al in de melodie.
Jeff Aments Low Light is een zachtere ingang. Geduldig bewegen en aandacht voor de zanglijn geven een kleine song gewicht. Dat meer bandleden schrijven telt, omdat ze vanuit verschillende kanten bij hetzelfde geluid komen. Jack Irons houdt vooral het rustige materiaal actief zonder het vol te maken.
Niet elke omweg is nodig. Het vreemde klanklandschap van Push Me, Pull Me intrigeert los meer dan binnen de volgorde. Een paar harde tracks missen ook de melodische wending die de beste songs zo herkenbaar maakt. Soms wordt de gelijkmatigheid wat gewoon.
All Those Yesterdays is een goede eindbestemming. De beschouwende melodie laat het album open voelen, niet uitgeput. Yield werkt door warm samenspel en heldere songs. De beste momenten zijn eenvoudig opgebouwd en hebben een groot effect. Dat is een goede balans voor Pearl Jam.
