Stupid Dream
Porcupine Tree zet de melodieën op Stupid Dream verder vooraan. Het vijfde album van de Britse band behoudt de sfeer en instrumentale details van het progressieve rockgeluid. De songs krijgen tegelijk duidelijkere vormen en directere zangmelodieën. Het resultaat is uitnodigend zonder te eenvoudig te worden.
Even Less laat die balans horen. De grote elektrische gitaarpassages hebben echte kracht, maar rustige akoestische stukken geven het arrangement een persoonlijker karakter. De song ontwikkelt zich geduldig en houdt de melodie in het oog. Het is een sterke opening, omdat de instrumentale opbouw en de zang even belangrijk voelen.
Piano Lessons kiest een directere route. Een terugkerend pianofiguur, toegankelijk ritme en heldere samenzang maken het tot een van de gemakkelijkste ingangen. Ook Pure Narcotic profiteert van een compactere, melodieuze aanpak. Akoestische gitaar en gelaagde stemmen geven warmte. Steven Wilson kan doordachte songs schrijven zonder van elke track een lang of moeilijk stuk te maken.
De uitgebreide arrangementen hebben nog altijd genoeg te bieden. Don’t Hate Me geeft een ruimtelijk middendeel de tijd. Theo Travis voegt met fluit en saxofoon andere kleuren toe aan de gitaren en toetsen. Richard Barbieri helpt met zijn klanken de spanning in de rustige momenten vast te houden. De wisselingen horen bij de song, in plaats van alleen te moeten laten zien hoe veelzijdig de band is.
A Smart Kid is nog een sterk voorbeeld van beheersing. In kale akoestische passages draagt de melodie het meeste gewicht, voordat de vollere stukken komen. Over de hele plaat geeft het contrast tussen toegankelijke zang en onrustigere stemmingen de muziek meer karakter dan de verzorgde buitenkant alleen.
De balans is niet overal perfect. Tinto Brass heeft krachtig instrumentaal spel, maar de lossere ontwikkeling kan het verder gerichte verloop onderbreken. Baby Dream in Cellophane onderscheidt zich minder dan de sterkere rustige songs. Het zijn bescheiden zwaktes, al voelt daardoor niet elk onderdeel even onmisbaar.
Stupid Dream slaagt door heldere songs en zorgvuldige details. Het biedt een uitnodigende ingang tot Porcupine Tree zonder in te leveren op wat prog interessant maakt. De melodieën en doordachte arrangementen geven de beste songs blijvende aantrekkingskracht, ook los van de ingewikkeldheid van het spel.
