Universal Chaos
Rendezvous Point houdt de progressieve ideeën op Universal Chaos binnen betrekkelijk compacte songs. Toetsen en Geirmund Hansens stem staan vooraan, met zwaardere gitaren eromheen. Het tweede album van de Noorse band bevat sterke melodieën en doordachte ritmische details. Het grootste probleem zit in de balans: de zang maakt vaak meer indruk dan de instrumenten die haar moeten ondersteunen.
Apollo is een goede opening. Zachte gitaar en een elektronische omgeving laten de stem de sfeer neerzetten, waarna de drums meer gewicht toevoegen. De song bouwt zorgvuldig op en haast zich niet naar een zwaar stuk. Digital Waste volgt met meer elektronica en een refrein dat blijft hangen. Het laat horen hoe goed de band een moderne productie aan een helder melodisch idee kan koppelen.
De toetsen bepalen een groot deel van de klankkleur. Het titelnummer bevat een levendige synthpassage. In The Fall en The Takedown komt de piano dichter bij het middelpunt te staan. De eerste zet een herhaalde pianolijn tegenover de rest van de muziek; in de tweede heeft het instrument een meer versierende rol. Zulke verschillen houden het verloop levendig zonder een grote stijlverandering nodig te hebben.
Unfaithful is directer, met ruwere gitaren en krachtigere zang. Die omslag is welkom, al ontwikkelt de herhaalde riff zich minder dan de song nodig heeft. Het rustige Resurrection geeft de ritmesectie meer ruimte. Wisselende accenten zorgen er voor meer groove. Undefeated sluit vervolgens af met een duidelijke opbouw waarin stem en instrumenten overtuigender samenkomen.
De productie helpt het zware materiaal niet altijd. De gitaren staan soms te ver achter de zang en de volle passages klinken opgesloten. Hansen zingt expressief, maar de nadruk op zijn stem maakt sommige arrangementen minder effectief. Ook de elektronische bewerking van Digital Waste leidt af van een verder sterke song.
Universal Chaos heeft genoeg goede ideeën om de moeite waard te blijven, maar ze komen niet altijd volledig tot hun recht. Op de beste momenten gaat een memorabele stem samen met zorgvuldige klankwisselingen. De zwakkere leunen te sterk op steeds dezelfde nadrukkelijke zang. Wie van melodieuze prog met veel toetsen houdt, kan hier veel plezier aan beleven. Een evenwichtiger geluid zou de hele plaat aanzienlijk sterker maken.
