Bleed the Sky
Bleed the Sky werkt het best wanneer zware gitaarritmes Drew Simollardes een duidelijke basis geven. Reveille combineert rap, screams en af en toe cleane zang. De instrumenten houden de songs direct. Het is krachtig en vaak boeiend. Aanhoudende agressie en beperkte gitaartaal maken het geheel minder gevarieerd dan de sterkste passages.
Ritme telt meer dan instrumentale complexiteit. Gitaren spelen vaak samen als forse begeleiding, niet als losse concurrerende lijnen. De drums geven de stem een vaste beat. Fills en bekkendetails bewegen rond herhaalde figuren.
Look at Me Now zet bas nadrukkelijker vooraan. De slapgroove maakt ruimte voordat zwaarte terugkeert. Een ander instrumentaccent maakt de bekende stijl effectiever.
Het titelnummer kleurt met oosters beïnvloede gitaarideeën. De aanpak verandert niet radicaal. Het vormt een welkom contrast met de omringende riffs. Kleine details helpen wanneer ze voorspelbare patronen onderbreken.
Down to None verandert het sterkst. Fluitsamples en geprogrammeerde drums vervangen de gitaren. Rap wordt de belangrijkste trekker. Het lichte melodieuze karakter geeft een nuttige pauze zonder een losstaande opname te lijken.
Plastic keert naar een breder zwaar arrangement terug. Cleane zang contrasteert rond de harde uitvoering. De zangwisselingen hebben meer eigen karakter dan het instrumentale basiswerk. Reveille kan overtuigend raken. Soms zijn sterkere muzikale ideeën achter de stem nodig.
Toch heeft Bleed the Sky een duidelijk doel. De productie geeft rapmetal gewicht en bewaart spelersenergie. De beste songs vinden binnen kracht ruimte voor groove, andere klank of expressievere zang.
