Back to the Water Below
Back to the Water Below geeft het geluid van bas en drums bij Royal Blood meer ruimte. Er is nog veel vervormd gewicht en directe ritmische kracht. Piano en minder volle arrangementen laten melodieën een andere vorm krijgen. Het klinkt breder zonder de verbinding tussen de muzikanten te verliezen.
Mountains at Midnight begint vertrouwd. Een strak gespannen riff, harde drums en Mike Kerrs zang vallen meteen aan. De opening overtuigt door goed spel, niet door een nieuw idee.
Shiner in the Dark brengt melodie in het zware decor. Het klinkt gruizig en echoënd. De melodie geeft duidelijke bravoure. Royal Blood maakt de song toegankelijk zonder alle rauwheid weg te werken.
Pull Me Through toont de waarde van een breder palet. De pianoopening is eerst ingetogen. Een donker ritme en zwaar spel onthullen geleidelijk hetzelfde fysieke karakter als elders. Kerr heeft meer ruimte voor melodie. Het andere instrument verandert ook het accent van de song.
The Firing Line stapt verder van voortdurende distortion weg. Piano en zachte melodie openen het arrangement voor kleine details. There Goes My Cool is wolliger en psychedelischer. Een sterke leadpassage laat de heldere melodie opvallen.
Niet alles overtuigt even sterk. Het midden verliest focus vergeleken met de beste songs. Sommige passages zijn vertrouwder dan extra instrumenten eerst suggereren. Breder geluid maakt niet iedere melodie automatisch memorabel.
Toch ontwikkelt Back to the Water Below de sterke kanten effectief. Piano en rustige klanken werken wanneer ze een andere kant van de melodie onthullen. Zware momenten blijven plezierig. Vooral de ruimte eromheen geeft de plaat haar karakter.
