How Did We Get So Dark?
How Did We Get So Dark? is het sterkst wanneer Royal Blood soepeler met de groove omgaat. De aanval van bas en drums blijft de basis. Harmonieën, toetsen en ritmische wisselingen maken de songs wel breder. Mike Kerr en Ben Thatcher hoeven niet elke passage zwaarder te maken. De beste momenten ontstaan wanneer ze kiezen waar het gewicht moet vallen.
Het titelnummer en Lights Out vormen een zeer geslaagd openingspaar. Beide hebben sterke riffs en duidelijke melodieën. Lights Out gebruikt de rustige delen om de terugkerende kracht groter te laten voelen. Thatchers bekkens markeren die wisselingen zonder dat alles alleen om volume gaat. Daarna verlaagt She's Creeping het tempo en vindt een gladdere, funky beweging. Dat geeft de plaat een nuttige extra dimensie.
Het middendeel is wisselvalliger. I Only Lie When I Love You heeft een directe, toegankelijke melodie. Doordat de bas de stem zo nauw volgt, verdwijnt wel wat muzikale spanning. Hook, Line & Sinker heeft een vergelijkbare beperking. Royal Blood is vaak het spannendst wanneer de instrumenten de zang uitdagen. In die songs gebeurt dat minder. Don't Tell bouwt de verwachting goed op, maar de terugkeer naar een bekend deel bevredigt minder dan de opbouw belooft.
De extra studiodetails geven het album toch meer mogelijkheden. Afsluiter Sleep laat een passend onrustig gevoel achter. De herhaling heeft daar een duidelijkere sfeervolle functie dan in minder onderscheidende passages. Dit is een degelijk tweede album waarop de beste songs een herkenbare formule beweeglijker maken. Het probleem is niet zozeer het beperkte aantal instrumenten. Het zit in de momenten waarop een song te snel een voor de hand liggende vorm kiest. Lights Out en She's Creeping tonen hoeveel leven het duo vindt wanneer een arrangement net minder voorspelbaar is.
