The Height of Callousness
The Height of Callousness combineert Spineshanks zware gitaren met elektronische details en veel vaart. De songs zijn compact en krachtig. Meestal weten ze duidelijk waar hun hooks horen. Jonny Santos' screams geven de hardste rand. Cleane melodieën houden de agressie toegankelijk. De balans werkt. Later vallen de voortdurende druk en herhaalde structuren meer op.
Asthmatic opent sterk met een volle riff, dringende drums en elektronica rond de stem. De partijen passen nauw, voor precisie én kracht. Het titelnummer houdt die intensiteit vast en wisselt een verend ritme met een veel zwaardere breakdown af.
Synthetic is directer melodieus. Het snelle tempo en stoppen en weer inzetten geven energie. Het refrein biedt een duidelijk terugkeerpunt. New Disease gebruikt gitaar meer als ritmisch patroon. Verdeelde zangpartijen laten de hook opvallen.
Cyanide 2600 zet het geprogrammeerde ritme vooraan. Elektronische percussie geeft een andere klank. De harde stem verbindt met de rest. Ook Play God maakt ruimte voor een onderbreking rond drums en synths. Zulke details geven meer karakter dan de vertrouwde heavy-rockingrediënten eerst suggereren.
De sterkste ideeën zitten vooral aan het begin. Later keren zware coupletten, melodieuze refreinen en nog een krachtuitbarsting in het midden vaker terug. Het spel blijft vakkundig. Het patroon maakt losse tracks minder direct. Ook scherp gitaarwerk vermoeit over de hele duur, vooral met weinig verlichting in arrangementen.
The Height of Callousness slaagt door focus, niet door variatie. Spineshank gebruikt elektronica doelgericht genoeg om riffs een eigen omgeving te geven. De beste refreinen zijn het terugkomen waard. Meer contrast had het geheel geholpen. Toch is het boeiende, industrieel gekleurde metal met sterke hooks en overtuigende inzet.
