Morning Dance
Morning Dance kiest heldere melodieën en een gemakkelijk lopend ritme boven de veeleisende kant van jazzfusion. Spyro Gyra geeft de saxofoon een prominente plaats. Percussie en gitaar voegen details rond de hoofdthema's toe. Het nodigt meteen uit. De gladde presentatie laat stukken soms te veel op elkaar lijken, maar de sterkste composities houden genoeg eigenheid.
Het titelnummer maakt de aantrekkingskracht snel duidelijk. Een heldere saxofoonmelodie staat boven levendige steeldrums en percussie. Het resultaat klinkt licht en blijft hangen. Het arrangement is zorgvuldig georganiseerd zonder de beweging te verliezen. Het is het onderscheidendste stuk op een plaat die dat niveau niet overal haalt.
Song for Lorraine biedt een andere sterke melodie. Saxofoon en percussie houden de muziek licht in beweging. De song heeft een directere popaantrekkingskracht dan een lange improvisatie zou geven. De begeleiding is actief genoeg om de gemakkelijk te volgen melodie interessant te houden.
Starburst voegt energie aan het spel toe. De begeleiding combineert verschillende klanken. John Tropea's gitaar zorgt voor een goede afwisseling met de saxofoonthema's. Delen van de melodie liggen alleen te dicht bij het titelnummer. Dat vermindert de eigenheid van de song.
Ook Heliopolis legt het accent zinvol anders. Blazers, synths en gelaagde percussie geven een voller arrangement. De sterkere rockinvloed voegt gewicht toe. Het spel is gepolijst, met genoeg details in het samenspel om aandacht te belonen.
De zachte stukken tonen de grenzen. Little Linda mengt Latijns-Amerikaanse percussie en gitaar op een aantrekkelijke manier. De voortdurend prettige sfeer laat alleen minder ruimte voor verrassing. End of Romanticism zoekt een groter, actiever slot zonder evenveel indruk te maken.
Morning Dance werkt het best als toegankelijke instrumentale muziek met heldere melodieën en zorgvuldig spel. De gladheid kan voorspelbaar worden. De sterkste melodieën en klankwisselingen maken het toch meer dan alleen achtergrondmuziek.
