Jar
Jar maakt zware gitaren persoonlijk. Superheaven, dat de plaat oorspronkelijk als Daylight uitbracht, put uit grunge en alternatieve rock met behoud van punkdirectheid. Het geluid is dik en vaak somber. De melodieën blijven dicht genoeg bij het oppervlak om duidelijke songvormen te geven. Die balans maakt het een sterk debuut.
Sponge bepaalt de toon met krachtige ritmes en een gitaarpartij die door het gewicht snijdt. De zang is ruw zonder voortdurend te schreeuwen. Taylor Madison en Jake Clarke geven melodische lijnen ruimte, zodat de frustratie specifieker wordt dan alleen volume. De productie zet instrumenten stevig neer zonder de randjes te verwijderen.
Life In A Jar ontwikkelt rustig en luid bijzonder goed. De coupletten maken ruimte vóór de zware delen, waarin gitaren de druk rond de stem veranderen. Youngest Daughter onderzoekt zware verlatenheid en laat de melodie de onrust dragen. Een vertrouwde gitaarklank krijgt gevoel zonder ingewikkelde arrangementen.
Crawl en In On It zijn directere ingangen. Heldere refreinen en gitaarmelodieën blijven ook na de eerste klap nuttig. Knew verandert kort energiek. Dat telt omdat veel van Jar binnen dezelfde donkere sfeer blijft.
Hole In The Ground gaat zachter, met heldere gitaar en strijkers in een tragere song. De klankverandering naast directe tracks is welkom. Toch lijken sommige middentemposongs qua toon en stemming genoeg op elkaar om te vervagen. Meer beweging tussen uitersten zou helpen.
Ook met die grenzen valt veel aan te bevelen. Het gitaarwerk heeft gewicht, de zang echte spanning en de beste melodieën geven donkerte een duidelijke ingang. Wie grunge met melodisch middelpunt en wat punkurgentie zoekt, vindt hier een goede keuze.
