Patagonian Rats
Patagonian Rats zoekt voortdurend naar een verbinding tussen melodieuze zang en onrustig samenspel. De gitaren van Tera Melos blijven van richting veranderen, terwijl de stem een herkenbare lijn probeert vast te houden. Dat levert boeiende momenten op, maar ook een album waarin niet ieder goed idee even veel ruimte krijgt.
The Skin Surf laat horen hoe die twee kanten elkaar kunnen versterken. De zang geeft het nummer een toegankelijk karakter, terwijl de gitaren en drums genoeg onverwachte beweging toevoegen. Het klinkt licht en beweeglijk zonder dat de instrumentale eigenzinnigheid verdwijnt. Ook Aped vindt een aantrekkelijke verhouding tussen melodie en drukte.
Het langere Trident Tail werkt juist doordat de verschillende stukken de tijd krijgen. De band hoeft een aantrekkelijk idee niet meteen weer te verlaten en kan de veranderingen beter voorbereiden. De eenvoudiger gitaarpartij en saxofoon later in het nummer geven de muziek een welkom ander karakter. Die ruimte maakt de technische passages eerder sterker dan minder bijzonder.
Daartegenover staan nummers waarin de afzonderlijke vondsten beter zijn dan de verbinding ertussen. In Citrus Heights komt langs verschillende aantrekkelijke passages, maar vraagt veel aandacht om hun onderlinge richting te blijven volgen. De zang en de instrumenten lijken dan niet altijd dezelfde prioriteit te hebben.
Dat is geen klein detail op een plaat die juist melodie en ingewikkelde arrangementen probeert samen te brengen. Soms is er al een nieuwe wending ingezet voordat het vorige idee echt heeft kunnen landen. De drukke tweede helft kan daardoor vermoeiender zijn dan de kwaliteit van de losse momenten doet vermoeden.
Toch blijft Patagonian Rats interessant. De band durft heldere refreinen en vreemde klanken naast elkaar te zetten, en de beste nummers maken duidelijk wat dat kan opleveren. De uitvoering is niet altijd even samenhangend, maar de nieuwsgierigheid en de sterke melodische passages geven de plaat voldoende karakter.
