X’ed Out
X’ed Out geeft de melodieën van Tera Melos meer houvast. De band blijft onrustige gitaarfiguren en vreemde ritmes gebruiken, maar bouwt daar herkenbaardere nummers omheen. De technische onderdelen hoeven niet voortdurend op de voorgrond te staan. Ze maken de zang en de melodie juist beweeglijker.
Sunburn is een sterk voorbeeld. De stem en de vloeiende gitaarpartijen vinden elkaar, waardoor het refrein helder aankomt zonder dat de muzikale drukte verdwijnt. Het nummer heeft een duidelijke vorm, maar geeft de instrumenten genoeg ruimte om die vorm van binnenuit te veranderen.
In Tropic Lame krijgt die aanpak een lichtere, surfachtige kleur. De gitaar blijft actief terwijl de melodie makkelijk te volgen is. Het verschil tussen de toegankelijke buitenkant en het ingewikkelde spel houdt de muziek interessant: een eerste indruk hoeft niet alles prijs te geven.
Melody Nine voelt minder ontspannen. Het ongewone ritme en de zachtere zang zorgen voor spanning, waarna de zwaardere gitaarpartij meer nadruk krijgt. De plaat biedt dus niet alleen opgewekte melodieën. Onder het heldere geluid zitten ook onrust en vermoeidheid, zonder dat ieder nummer daardoor zwaar moet worden aangezet.
Niet elk moment is even direct. De vele verschuivingen vragen nog steeds aandacht, en wie vooral een eenvoudige opeenvolging van refreinen zoekt, zal geregeld moeten omschakelen. Toch voelt die beweeglijkheid hier beter verbonden met het schrijven van de nummers. De band weet vaker wanneer een idee mag blijven staan.
Daar ligt de kracht van X’ed Out. Tera Melos maakt zijn muziek toegankelijker zonder alle hoeken weg te werken. De zang heeft een duidelijkere plaats, de gitaren behouden hun vreemde karakter en de melodieën blijven vaker hangen. Het is een overtuigende manier om ingewikkeld spel onderdeel van een compleet nummer te maken.
