Mockroot
Een pianotrio kan op Mockroot verrassend hard aankomen. Tigran Hamasyan behandelt zijn piano geregeld als een ritme-instrument, met korte, stevig aangezette patronen waar bas en drums precies op aansluiten. Daartegenover staan veel zachtere melodieën en hoge zanglijnen. Die tegenstelling geeft de plaat haar karakter.
De Armeense invloeden zijn belangrijk, maar vormen geen los laagje over de muziek. Ze zitten in de melodieën en in de manier waarop Hamasyan zingt en zijn partijen opbouwt. Het samenspel met bassist Sam Minaie en drummer Arthur Hnatek geeft die lijnen een stevige beweging. Zelfs wanneer de maatvoering ingewikkeld wordt, blijft er een duidelijke puls hoorbaar.
Double-Faced haalt veel kracht uit de wisselingen in tempo en intensiteit. De piano kan hard en bijna hoekig klinken, waarna de muziek weer ruimte maakt. Entertain Me kiest eveneens voor een felle, ritmische aanpak. Het zijn momenten waarop de verwantschap met progressieve rock duidelijker wordt dan je op basis van de bezetting zou verwachten.
Lilac laat een veel voorzichtiger kant horen. De melodie is helder en de uitvoering houdt de emotie klein. The Grid gebruikt juist ingewikkelder pianolijnen en geeft de muziek later wat meer bewegingsvrijheid. De contrasten maken het album breder dan een verzameling snelle, knap gespeelde stukken.
Herhaling blijft tegelijk een kracht en een beperking. Sommige patronen bouwen overtuigend spanning op; andere blijven net te lang staan. De precies afgewerkte klank kan dat gevoel versterken, vooral wanneer dezelfde beweging verschillende keren terugkomt. Daardoor werkt niet ieder gedeelte even goed binnen de lange speelduur.
Toch heeft Mockroot een sterke eigen identiteit. Hamasyan verbindt krachtige ritmes, kwetsbare melodieën en zijn stem zonder er losse stijloefeningen van te maken. Het album vraagt aandacht voor de kleine verschuivingen in het samenspel. Wie daarin meegaat, vindt muziek die tegelijk direct en eigenzinnig is, met hoogtepunten die veel meer bieden dan technische beheersing alleen.
