Progress
Progress geeft Ultraspanks zware gitaren een sterk melodisch middelpunt. Pete Murray stijgt met zijn stem boven forse riffs. Kleine elektronische accenten geven sfeer. De fysieke impact blijft de belangrijkste trekker. Gevarieerde arrangementen tonen mogelijkheden voorbij een rechtlijnige reeks zware songs.
Push introduceert direct met stevige akkoorden en een open zangmelodie. Crumble bouwt minder direct sfeer. Onrustige gitaar draagt bij aan een grotere opbouw. De zware ontlading geeft spanning een doel, in plaats van haar als achtergrond te laten staan.
Feed biedt een andere manier om de klank te veranderen. Cello kleurt de gitaren en geeft contrast. Click suggereert een sterkere elektronische richting. Het ritme zou avontuurlijkere productie-ideeën kunnen dragen.
Left verbindt gitaar en stem bijzonder goed. Een getokkelde coupletfiguur geeft Murray een eigen omgeving. Brede akkoordbeweging laat melodie indruk maken. Het is herkenbaar nu metal, met genoeg karakter om binnen de stijl te boeien.
Where contrasteert rustig met akoestische gitaar. De begeleiding geeft zangruimte. Murray draagt emotioneel gewicht zonder met het zware geluid te concurreren.
Progress ontwikkelt zijn brede ideeën niet altijd ver genoeg. Sommige riffs blijven zeer vertrouwd. Elektronica voelt soms toegevoegd aan de metal in plaats van volledig geïntegreerd. Het instrumentale spel is betrokken, maar maakt niet iedere song vanzelf eigen.
Toch geven zangmelodieën en klankwisselingen meer aantrekkingskracht dan de minst avontuurlijke passages doen vermoeden. Ultraspank overtuigt wanneer een klein detail het zware spel verandert. Er zijn meerdere goede voorbeelden. Het hele album maakt daar nog geen vaste aanpak van.
