Higher
Chris Stapleton geeft zijn stem op Higher een warme, veelzijdige omgeving. Country blijft onderdeel van het geluid, maar soulritmes en bluesgitaar bepalen veel van de plaat. Het is een bekende aanpak. Het succes hangt af van hoe goed Stapleton de onderdelen per song gebruikt. In de beste uitvoeringen voelt de kleine ruimte voor verandering groot genoeg.
What Am I Gonna Do opent met een los rootsarrangement rond liefdesverdriet. South Dakota gaat naar een donkerdere groove. Opgebogen gitaarnoten en korte leaduitbarstingen voegen spanning rond de zang toe. De partijen hebben karakter zonder de song in een demonstratie van snelheid of techniek te veranderen.
White Horse voert de druk verder op. Het arrangement werkt naar een grote ontlading. De snellere beweging in de brug geeft een extra duw. Stapletons zang en de felle gitaar werken samen en maken de song tot een van de overtuigendste voorbeelden van de harde kant.
Het titelnummer toont andere beheersing. Rustig gezongen coupletten laten ruimte voor een hoger, emotioneler refrein. Loving You on My Mind kiest nadrukkelijker soul. Morgane Stapletons samenzang maakt er een gedeelde uitvoering van. Ook It Takes a Woman profiteert van die verbinding en laat verschillen in zangsterkte het gevoel dragen.
De songs verklaren waarom de band een vaste groove vaak even belangrijk vindt als een groot refrein. Het ritme geeft Stapleton ruimte om uit te wijden en zijn frasering aan te passen. De productie houdt het warm rond hem. Toch maken vergelijkbare bewegingen en herhaalde thema's het middendeel minder onderscheidend. Een krachtige stem geeft niet elk bekend idee een nieuwe identiteit.
Mountains of My Mind sluit nuttig kleiner af. Akoestische gitaar en intieme zang laten de vragen uit de tekst open. Daardoor krijgt de song meer ruimte dan sommige volle arrangementen. Stapleton hoeft niet op volle kracht te zingen om de aandacht vast te houden.
Higher is zelfverzekerd, met enkele beperkingen in composities en afwisseling. De beste songs verbinden expressieve zang met doordachte verschillen in ritme en gewicht. Het vertrouwde geluid is zelden op zichzelf een probleem. Meer van het contrast uit de sterkste momenten zou het geheel wel verbeteren.
