Celebrity Mansions
Celebrity Mansions zet een grijns op het zware gitaargeluid van Dinosaur Pile-Up. De riffs blijven dik. De songs krijgen heldere powerpopmelodieën, poppunkenergie en een bewust overdreven blik op rocksterrendom mee. Het is speels, met genoeg kracht om meer te zijn dan alleen de grappen.
Thrash Metal Cassette bepaalt snel de toon. Een ruwe gitaaraanval maakt plaats voor een pakkend refrein. Daarna onderbreekt een cheerleaderkreet het verwachte patroon. Het is een gedurfde openingskeuze. Of je die toevoeging grappig of irritant vindt, zal veel bepalen van hoe de rest overkomt.
Back Foot neemt met zijn zangstijl hetzelfde risico. Matt Bigland gaat door een gesproken, ritmischer couplet voordat het zware refrein overneemt. Dat contrast geeft persoonlijkheid, ook als de voordracht soms geforceerd voelt. Het album is het sterkst wanneer het uitvergrote karakter van het spel samengaat met een sterke hook.
Pouring Gasoline heeft minder versiering nodig. De voortstuwende gitaar en steeds krachtigere stem maken het een van de directste tracks. Het herinnert eraan dat de band ook met een riff en een duidelijke intensiteitsstijging kan boeien. Round The Bend kiest een lichtere route. Rond het melodieuze refrein zit een korte akoestische verandering.
Het trage titelnummer geeft een andere tint. Long Way Down eindigt emotioneler. Dat slot is belangrijk. Na zoveel sarcasme en bravoure maakt rechtstreeks gevoel meer van de plaat dan een verzameling luide clous.
Niet iedere keuze werkt even goed. Sommige kreten en stemmetjes gaan vervelen. De akoestische wisselingen voelen niet altijd volledig uitgewerkt. De productie maakt de songs soms ook gladder dan de ruwe ideeën doen vermoeden. Toch hebben de sterke refreinen genoeg karakter om die zwaktes te dragen. Celebrity Mansions is een vermakelijk album met alternatieve rock dat plezier zoekt en meestal vindt. De beste songs maken energie van frustratie zonder dat de luisteraar iedere pose serieus hoeft te nemen.
