Venus Isle
Op Venus Isle plaatst Eric Johnson zijn gitaar in een rijker, gelaagd geluid. Het spel blijft precies. Sfeer en de manier waarop stukken op elkaar volgen krijgen alleen net zoveel aandacht. Rock, jazz en blues blijven hoorbaar, met piano en zachte klanken als verbreding. Het resultaat is vaak mooi. De zangsongs halen niet helemaal hetzelfde niveau als de instrumentale stukken.
Het titelnummer zet die aanpak neer. Een ongewone opening maakt plaats voor een gedetailleerd gitaararrangement. De overgang naar Battle We Have Won houdt de sfeer vast. All About You biedt een directer toegankelijke melodie binnen dezelfde zorgvuldige productie.
S.R.V. kiest een stevigere bluesrichting. Jimmie Vaughan speelt mee op het eerbetoon aan Stevie Ray Vaughan. De akkoordwisselingen geven het stuk een eigen gezicht. Johnson doet meer dan een invloed nadoen. Manhattan zoekt de jazz nadrukkelijker op en gebruikt octaafspel in een zacht, melodieus arrangement. De vele gitaarklankwisselingen leiden soms af, al blijft de hoofdmelodie aantrekkelijk.
Camel's Night Out is directer. Gitaar, bas en drums geven het spel een slankere basis, zonder zoveel lagen eromheen. Song for Lynette biedt daarna een bijzonder fijn contrast. De piano draagt het stuk en de gitaar neemt een kleinere rol.
De zang is de belangrijkste beperking. Johnsons lichte stem past bij de zachte passages. Tekst en voordracht zijn alleen niet altijd sterk genoeg voor de aandacht die ze krijgen. When the Sun Meets the Sky vindt een overtuigender balans tussen zangmelodie en instrumentale details. Elders maken de effecten de stem soms te afstandelijk.
Wie belangstelling heeft voor klank en arrangement kan veel uit Venus Isle halen. De beste passages hebben een duidelijk muzikaal doel. Rustige uitvoeringen geven de uitgebreide stukken meer ruimte om op te vallen. Een strengere selectie van de zangsongs zou helpen. De instrumentale composities maken de plaat al de moeite waard.
