Hyperdialect
Hyperdialect klinkt het sterkst wanneer Hacktivist de rap en de gitaren echt met elkaar laat praten. J Hurley en Jot Maxi wisselen snelle regels uit boven riffs die hard binnenkomen, maar ook ruimte laten voor beweging. De band gebruikt meer elektronische kleuren en melodieuze gitaarpartijen dan een eenvoudige omschrijving als grime plus djent doet vermoeden. Die extra mogelijkheden maken dit tweede album interessanter.
Lifeform laat de wisselwerking tussen de twee stemmen goed horen. Het tempo van de woorden past bij de precieze begeleiding en geeft de muziek een duidelijke voorwaartse beweging. Turning The Tables kiest een andere ingang, met elektronische klanken en een ritme dat de grime-invloed naar voren haalt. Wanneer de gitaren aansluiten, voelt de overgang als onderdeel van het nummer.
In Armoured Core komt Kid Bookie erbij. De verende groove en het meer uitgesproken leadgitaarwerk maken het een van de toegankelijkere stukken. De band heeft hier niet alleen meer gewicht, maar ook meer kleur. De titeltrack trekt de spanning verder op, geholpen door de bijdrage van Aaron Matts. Die gaststem maakt de uitbarsting groter zonder de eigen stemmen onbelangrijk te maken.
Niet elke kant van de plaat sluit even goed op de andere aan. De teksten bewegen tussen maatschappelijke woede, persoonlijke bravoure en grote, bijna apocalyptische beelden. Daardoor mist het geheel soms een duidelijke lijn. Ook blijft de zware gitaarbasis op sommige stukken bekender dan de elektronische aankleding doet vermoeden.
Toch geeft Hyperdialect de formule genoeg nieuwe mogelijkheden. Vooral Dogs of War en de rapuitwisselingen houden de energie hoog. De kracht zit minder in een volledig nieuw genre dan in een betere samenwerking tussen de onderdelen. Hacktivist klinkt overtuigend wanneer die stemmen, riffs en elektronische ritmes elkaar vooruithelpen. Dat gebeurt hier vaak genoeg om de plaat een flinke stap verder te brengen.
