Outside the Box
Op Outside the Box zet Hacktivist twee stemmen tegenover een bijna onbuigzame muur van gitaren. J Hurley en Ben Marvin rappen snel en nadrukkelijk, terwijl de riffs zwaar op de maat drukken en geregeld een onverwachte afslag nemen. De Britse grime-invloed geeft deze combinatie een eigen karakter. Dit is rapmetal met meer aandacht voor ritmische precisie dan voor een losse rockgroove.
Hate laat die aanpak goed werken. De persoonlijke felheid in de zang geeft het technische spel een duidelijke richting. De band hoeft het tempo niet voortdurend op te voeren om krachtig te klinken. Juist de samenwerking tussen de woorden en de korte, stevige gitaarbewegingen houdt het nummer overeind.
No Way Back zoekt het nog nadrukkelijker in zware ritmes. De gitaren maken ruimte voor de rappers, maar blijven zelf een actieve rol spelen. In Buszy krijgt die technische kant meer nadruk. De riffs en zang lijken elkaar aan te jagen. Op zulke momenten klinkt de combinatie logisch en energiek, zonder dat een van beide stijlen slechts als versiering wordt gebruikt.
Als geheel is de plaat minder afwisselend. De laaggestemde gitaren komen vaak op een vergelijkbare manier binnen en de voortdurende nadruk op kracht maakt sommige passages vlakker. De korte stukken The Storm en The Storm II geven daardoor welkome rust. Ook de melodieuze, cleane refreinen sluiten niet altijd vanzelf aan op de fellere rap en de kale riffs.
Outside the Box overtuigt vooral door zijn gedrevenheid en de directe wisselwerking tussen stemmen en instrumenten. De band heeft genoeg sterke momenten om deze opzet meer te laten zijn dan een aardig experiment. Tegelijk blijft de uitwerking soms te lang bij dezelfde middelen. Wie stevige rap en nauwkeurig gitaarwerk zoekt, vindt hier een interessant debuut. Een beetje meer ruimte en variatie had het geheel nog sterker gemaakt.
