Degradation Trip
Jerry Cantrell houdt op Degradation Trip een donkerdere sfeer in zijn zware rock langer vast. Gitaren bewegen door trage, grote riffs. Samenzang voegt een laag toe. Korte songs staan tussen lange arrangementen, maar het geheel blijft veeleisend. De beste momenten geven dat gewicht een doel en zijn meer dan uitputtend.
Psychotic Break zet de sfeer afgemeten neer met krachtige gitaren. Cantrells stem blijft nauw aan de instrumenten verbonden en geeft de opening een identiteit. Bargain Basement Howard Hughes zet de ruwe gitaarbenadering voort. De zwaarte is moeilijk te missen.
Anger Rising trekt directer. Gitaarwerk ondersteunt een memorabele song en geeft genoeg beweging voor richting in het lange arrangement. Het einde zou strakker mogen. Het centrale idee blijft sterk genoeg om de extra lengte te overleven.
Angel Eyes biedt via het refrein nog een duidelijk aanknopingspunt. Solitude maakt het kleiner. Akoestische gitaar en zang komen verder vooraan. Het ongemak verdwijnt niet, maar de rust geeft nuttig contrast aan de zware stukken eromheen.
Hellbound herstelt een sterker tempo. Actieve drums helpen het gitaarspel stevig vooruit. Chemical Tribe geeft bas en drums ruimte binnen een lang arrangement. De ritmesectie draagt dus meer bij dan een zware basis. Gone sluit zacht en countryachtig af en geeft verlichting na de eerdere druk.
De beperking zit in de hoeveelheid muziek binnen dezelfde donkere wereld. De cleane, beheerste productie laat de uitvoeringen ook minder onvoorspelbaar voelen dan hun intensiteit suggereert. Meerdere passages zouden korter sterker worden, ook wanneer de instrumentale ideeën interessant blijven.
Degradation Trip geeft het meest terug wanneer spel en compositie elkaar een reden geven om door te gaan. Cantrell heeft sterke riffs en overtuigende melodieën. Rustige songs helpen de vorm te bewaren. Het is een ambitieus, omvangrijk album dat veel oplevert en tegelijk veel inzet vraagt.
