Megadeth
Je laatste album Megadeth noemen schept duidelijke verwachtingen. Dave Mustaine en zijn band hebben veel geschiedenis aan die naam verbonden. Deze plaat geeft verschillende delen daarvan een plek: snelle thrash, tragere heavy metal, scherpe gitaarleads en een stem die nog steeds voortdurend geïrriteerd klinkt.
Tipping Point opent sterk. De gitaren gaan meteen aan het werk, het ritme stuwt door en de song geeft de plaat een welkome dosis agressie. Een overtuigend argument voor nog één album voordat iedereen over het afscheid begint.
Let There Be Shred is een ander duidelijk hoogtepunt. De titel vertelt bijna alles wat je moet weten. De band speelt energiek genoeg om het gebrek aan subtiliteit juist leuk te maken. Teemu Mäntysaari is een uitstekende toevoeging op gitaar. De leads behoren tot het aantrekkelijkste materiaal en geven de songs kleur, ook wanneer de compositie een vertrouwde route kiest.
Die vertrouwdheid wordt in het midden meer een probleem. Sommige nummers op gematigd tempo zijn degelijk zonder echt te blijven hangen. Another Bad Day heeft niet dezelfde urgentie als het begin. De heldere productie maakt het spel gemakkelijk te volgen, maar laat delen van de plaat ook lichter klinken dan ze zouden moeten.
The Last Note vormt het emotionele middelpunt. Mustaine krijgt ruimte om terug te kijken, met een bedachtzamer tempo en een gesproken slot dat het afscheid echt laat voelen. De bonusversie van Metallica's Ride the Lightning brengt nog een deel van zijn verleden in beeld. Als extra werkt die beter dan als laatste uitspraak van het album.
Dit zal Megadeths sterkste platen niet vervangen. Daarvoor zijn er te veel gewone passages. Je krijgt wel goed gitaarspel, een paar echt sterke songs en een herkenbaar eigen karakter. Voor een laatste hoofdstuk is dat een respectabel resultaat. Al wens je bij de beste momenten dat het hele album zo scherp was geweest.
