Countdown to Extinction
De sterkste riffs op Countdown to Extinction hebben weinig noten nodig om indruk te maken. Megadeth vereenvoudigt de arrangementen, zet de refreinen vooraan en laat het ritme meer gewicht dragen. Het werkt doordat de songs de scherpe, wantrouwige persoonlijkheid van Dave Mustaine bewaren.
Symphony of Destruction is het duidelijkste voorbeeld. Het centrale motief beweegt zwaar en bijna koppig. De stem vindt er steeds ruimte omheen. Door de zuinige opbouw valt iedere kleine verandering op. Marty Friedman voegt met zijn leadgitaar details toe zonder de stevige vorm te doorbreken.
Skin O' My Teeth opent sneller. Architecture of Aggression valt harder en trager aan. De verhoudingen verschillen, maar het spel verbindt ze. Nick Menza blijft met zijn drums alert op de riffs. De gitaren bewaren hun precisie wanneer het schrijven directer wordt.
Sweating Bullets heeft de ongewoonste zang. Mustaine wisselt spreken en zingen af alsof hij met zichzelf ruziet. Dat kan absurd klinken, maar het overdreven karakter hoort bij het idee. Het arrangement geeft er een sterke structuur aan. Het nummer kan tegelijk vreemd zijn en blijven hangen.
De melodieuzere songs bieden een andere invalshoek. Foreclosure of a Dream heeft een breed, beschouwend refrein. Het titelnummer maakt van zijn onderwerp een afgemeten, treurige uitspraak. Het heldere geluid maakt woorden en melodieën gemakkelijker te volgen. Een deel van de nerveuze instrumentale energie van eerdere platen neemt daardoor onvermijdelijk af.
Niet iedere pakkende lijn is even sterk. This Was My Life haalt minder uit zijn zware tred. De theatrale dialoog in Captive Honour ligt er soms dikker op dan de muzikale ideeën. Ashes in Your Mouth sluit veel sterker af en opent de structuur voor gedetailleerde gitaaruitwisselingen. Het beste materiaal pleit overtuigend voor helderheid. De songs blijven hangen en laten de band genoeg ruimte om met karakter te spelen.
