No More Tears
Er zit meer reflectie in No More Tears dan de luide gitaren eerst doen vermoeden. Ozzy Osbourne houdt nog steeds van een groot refrein en theatrale dreiging, maar vindt ook overtuigend ruimte voor spijt en genegenheid. Zakk Wylde verbindt die stemmingen met gitaarspel dat zwaar, melodieus en onmiskenbaar van hemzelf is.
Mr. Tinkertrain begint uitgesproken ongemakkelijk. De kinderlijke intro en het op slachtoffers azende personage in de tekst zorgen voor spanning die de heldere, krachtige muziek nooit helemaal oplost. Het is effectieve horror, maar juist de aanstekelijke vorm maakt het onderwerp extra verontrustend.
Het titelnummer is ruimer opgebouwd. De herhaalde basfiguur vormt een stevig middelpunt waar gitaren, toetsen en stem een groter tafereel omheen maken. Het lange middendeel draagt veel van het drama. Wyldes geduldig melodieuze solo geeft een duidelijk emotioneel hoogtepunt.
Mama, I'm Coming Home gebruikt een eenvoudiger arrangement. De akoestische klank en brede melodie laten Osbourne opener klinken zonder een andere zanger van hem te vragen. Zijn lichte ruwheid maakt het gevoel persoonlijk. Road To Nowhere bereikt aan het einde iets vergelijkbaars en geeft reflectie een bevredigend slot.
De zware songs voorkomen overmatige ernst. Desire is vlot en direct; Hellraiser heeft memorabele bravoure. Wyldes fills geven beide beweging en de ritmesectie houdt het gewicht in toom. Ook de instrumentale opening van Zombie Stomp verandert het perspectief prettig.
De productie is soms erg gul met effecten en drama. Een paar momenten hadden minder versiering kunnen gebruiken, maar meestal dragen de songs hun omvang. De blijvende kracht zit in de verschillende gevoelens. Zelfverzekerde hardrock en kwetsbare melodieën horen bij elkaar en geven Osbourne rijker materiaal dan zijn bekende gekkenimago doet vermoeden.
