Dark Matter
De drums maken op Dark Matter het eerste punt. Matt Cameron geeft het titelnummer een harde duw vooruit. De gitaren antwoorden met een riff die de achterwand van een grote zaal lijkt te willen bereiken. Pearl Jam voelt zich hier duidelijk op zijn gemak als grote rockband.
Producer Andrew Watt helpt het album uit 2024 snel vooruit en houdt de aandacht bij de songs. Scared of Fear heeft een heldere gitaarinzet en een refrein dat natuurlijk uit de coupletten groeit. React, Respond is onrustiger. Eddie Vedder duwt tegen het ritme in, in plaats van het glad te maken. Beide maken snel duidelijk wat voor plaat dit is.
De sterkste passages gebruiken die energie zonder snelheid nodig te hebben. Wreckage geeft de stem ruimte voor een aantrekkelijke melodie. Waiting for Stevie laat de gitaren naar een veel grotere ontlading bouwen. Mike McCready's leadspel werkt vooral wanneer het de emotie voorbij de laatste gezongen regel draagt. De band overtuigt het meest als een arrangement na het refrein blijft groeien.
Upper Hand onthult zich langzamer. De sfeer van de opening laat de volle band verdiend inzetten. De ruimtelijke beweging contrasteert goed met de vlotte songs. Running geeft daarna een snelle stoot, al duurt de indruk korter dan de impact. Er is genoeg variatie om geen reeks gelijksoortige statements te worden.
Something Special past minder goed. De genegenheid is helder, maar de directe, zonnige melodie voelt minder thuis naast het zoekende materiaal. Ook laat de volle productie de luide songs om dezelfde ruimte concurreren. Afzonderlijke instrumenten zijn dan minder duidelijk te onderscheiden.
Setting Sun eindigt geduldig en expressief. Het wijst op de sterkste kwaliteit: onzekerheid krijgt bij deze band een sterke melodische vorm. De snelle songs geven de vonk. De nummers met wat ruimte geven de reden om terug te komen.
