Play Loud
Play Loud geeft de muziek van The Record Company een helderdere afwerking. De bluesrockbasis blijft. Grote hooks, funkritmes en gepolijste arrangementen veranderen de vorm. Het trio onderzoekt makkelijk verder dan vroeger, al vermindert de cleane productie soms eigenheid.
“Never Leave You” toont de verandering meteen. De groove pakt makkelijk en gitaar geeft een stevig middelpunt. De gladde afwerking neemt rauwheid weg die de band onderscheidde. “How High” laat dezelfde brede aantrekkingskracht natuurlijker werken. Vast ritme en vervormde gitaar dragen een refrein dat snel wil verbinden.
“Gotta Be Movin'” en “Awake” houden de bluesgitaar dichter aan de oppervlakte. De slide op “Awake” werkt bijzonder goed doordat er ruimte is zonder het arrangement zwaar te maken. De songs verbinden vroeger geluid met de open aanpak.
Ook rust past. “Live As One” vermindert lawaai en laat ritme en melodie ruimte. De herhaalde frasen voelen soms te ver uitgewerkt. De heldere vorm maakt de aantrekkingskracht begrijpelijk. “Paradise” kiest de grote ballad. De verhoudingen veranderen in plaats van dezelfde bluesgroove opnieuw te geven.
“Get Up And Dance!” mengt fuzzgitaar, piano en funk vrolijk. De combinatie is plezierig, al is dansmuziek minder zeker dan het sterkste rockmateriaal. “Midnight Moon” brengt de plaat weer scherper in beeld met een eenvoudig gitaarpatroon en pianoaccenten, voordat het naar een sterker slot bouwt.
Play Loud slaagt vaak genoeg voor een waardevolle verandering. Extra glans brengt memorabele momenten en strijkt eigen karakter glad. De beste tracks combineren een sterke melodie met wat vuil in de gitaar. Die balans maakt de plaat aantrekkelijk, ook als de zoektocht naar variatie gemengde resultaten geeft.
