Hackney Diamonds
Ik ben nooit een groot liefhebber van The Rolling Stones geweest. Hun enorme invloed staat natuurlijk buiten kijf. Veel artiesten waar ik graag naar luister, hebben heel veel aan deze band te danken. Toch is "Hackney Diamonds" voor mij anders. De Stones houden hun vertrouwde stijl vast en klinken tegelijk modern. Dat is knap voor een band die al beroemd was voordat ik geboren werd. Ze blijven duidelijk niet in het verleden hangen en kunnen nog steeds verrassen en nieuwe fans aanspreken.
Hackney Diamonds vindt een opvallend goed evenwicht tussen nostalgie en vernieuwing. De herkenbare rock-'n-rollbasis klinkt in elk nummer door, maar de plaat heeft ook een frisheid die helemaal van nu voelt. De productie is uitstekend. De band houdt niet alleen gelijke tred met de tijd, maar laat ook horen hoe het nog altijd gedaan kan worden.
Mick Jagger zingt even krachtig en charismatisch als altijd, en past perfect bij de tijdloze gitaarriffs van Keith Richards. De ritmesectie, waarin vooral drummer Steve Jordan een grote rol heeft, legt een stevige basis die vertrouwd én levendig klinkt. Charlie Watts is nog te horen op 'Mess It Up' en 'Live By the Sword'. Vooral de manier waarop de band moderne elementen toevoegt zonder de rauwe energie van de vroege jaren kwijt te raken, maakt indruk.
Een opvallende gastbijdrage staat op Sweet Sounds of Heaven, waar Lady Gaga meedoet. Op het eerste gezicht lijkt dat misschien een vreemde combinatie. Maar Gaga kan zich muzikaal aan allerlei stijlen aanpassen en heeft ook in de rock-'n-roll meer ervaring dan vaak wordt aangenomen. Het levert een geweldig samenspel op, in een geweldig nummer.
"Hackney Diamonds" laat horen hoeveel talent en aanpassingsvermogen The Rolling Stones nog altijd hebben. De plaat doet recht aan hun rijke verleden en bewijst tegelijk dat ze ook nu relevant en vitaal zijn. Oude en nieuwe liefhebbers kunnen er genoeg op vinden om van te genieten.
