Among the Living
Anthrax verbindt op Among the Living ongewoon veel enthousiasme met agressie. De riffs hebben de snelheid en het gewicht van thrash. De geschreeuwde achtergrondzang en scherpe ritmewisselingen doen ook denken aan een zaal vol mensen die meedoen. Joey Belladonna zet daar met zijn melodieuze stem een duidelijk contrast tegenover.
Het titelnummer begint dreigender, voordat de band versnelt. Scott Ians ritmegitaar en Charlie Benantes drums werken krachtig samen en laten plotselinge wendingen natuurlijk voelen. Er is genoeg detail voor aandachtig luisteren zonder het directe plezier te verkleinen.
Caught In A Mosh drukt het karakter het directst uit. Het basbegin en de strak georganiseerde riffs bereiden een refrein voor dat om deelname vraagt. Het nummer is tegelijk boos en plezierig. Dat onderscheidt Anthrax van bands die iedere snelle riff als een verklaring van totale ellende behandelen.
I Am The Law gebruikt een zwaarder, doelbewust centraal motief. Het stripboekonderwerp past bij de overdreven voordracht. Het arrangement verandert genoeg om het verhaal te laten bewegen. Belladonna's hoge melodieën klinken soms ongewoon verzorgd naast het ruwe geschreeuw erachter, maar juist dat verschil geeft karakter.
De maatschappelijke boodschappen zijn wisselvalliger. Indians heeft overtuiging en een sterke ritmische onderbreking, maar sommige woorden zijn algemeen en onhandig. Efilnikufesin (N.F.L.) kent dezelfde spanning tussen een serieus onderwerp en een uitvoering die bijna feestelijk klinkt. De muziek brengt opwinding duidelijker over dan de woorden nuance.
A Skeleton In The Closet en Imitation Of Life houden de gitaar scherp. A.D.I./Horror Of It All opent een donkerdere ruimte. Sommige overgangen zijn druk, maar het spel geeft ze een doel. De blijvende kracht is dat de band haar eigen groepskarakter in veeleisende muziek durft toe te laten. De discipline is echt. Het plezier in de gezamenlijk gemaakte herrie net zo goed.
