This Land
Op This Land maakt Gary Clark Jr. zijn gitaar onderdeel van een veel breder muzikaal beeld. Blues blijft belangrijk, net als soul, reggaeritmes en scherpere rocksongs. Zijn spel houdt kracht. Het interessante is hoe die klanken in de songs terechtkomen. Niet ieder nummer wordt een aanleiding voor nog een solo.
Het titelnummer geeft meteen een duidelijk middelpunt. De woede richt zich op racisme. Een sterk gitaargeluid helpt de boodschap aankomen. Die urgentie bepaalt niet iedere volgende song, maar zet een heldere openingsuitspraak neer. Clark klinkt klaar om behalve als gitarist ook als zanger en songwriter het voortouw te nemen.
“Pearl Cadillac” toont een andere kant. De hoge zang en expressieve gitaar geven een sterk soulkarakter zonder de bluesachtergrond los te laten. “Feed the Babies” ondersteunt met blazers opnieuw een lichtere zangaanpak. Het refrein van “I Got My Eyes on You (Locked & Loaded)” biedt een memorabel melodisch middelpunt.
Het bereik wordt breder op “Feelin’ Like a Million”, waar reggaeritmes het gevoel veranderen, en op het veel ruwere “Gotta Get Into Something”. De wisselingen werken doordat iedere stijl een duidelijk doel krijgt. De productie laat verschillende omgevingen toe. Clarks stem en gitaar blijven herkenbaar.
Niet alles is even sterk. Sommige passages zetten geluid boven de song. De hoeveelheid materiaal maakt het album minder direct dan zijn beste momenten. Een kortere volgorde had de sterkste hooks dichter bij elkaar gebracht. Toch voelt de variatie meestal als een waardevolle uitbreiding van zijn werk, niet als afleiding.
This Land overtuigt het meest wanneer arrangement en song elkaar helpen. De soulvolle songs hebben genoeg scherpte. Het zware spel zegt meer dan alleen techniek tonen. Clark heeft een brede, zelfverzekerde plaat gemaakt met meerdere ingangen naar zijn muziek.
