Blues of Desperation
Blues of Desperation zet een stevige band achter Joe Bonamassa's gitaar. Daardoor is de plaat zwaarder dan de titel alleen doet vermoeden. De songs beginnen bij blues en gebruiken vervolgens hardrock, soul en oudere rhythm-and-bluesarrangementen. De beste momenten ontstaan wanneer variatie de muziek een andere richting geeft, in plaats van alleen groter te maken.
This Train begint met een stevig rollend ritme en slidegitaar. Mountain Climbing volgt met een hardere riff en een krachtige leadpartij. Het begin lijkt gemaakt voor een rockpubliek. De ritmesectie levert genoeg gewicht om Bonamassa intens te laten spelen zonder dat hij zelf het hele arrangement hoeft te dragen.
Het titelnummer gaat verder dat zware geluid in. Het roept effectief druk op. De grootste riffs zijn alleen soms minder interessant dan de tempowisselingen. Distant Lonesome Train heeft een vergelijkbaar probleem. De kracht is duidelijk, maar de aanpak voelt vertrouwder dan de rustige details elders.
Drive brengt waardevol contrast. Een ontspannen groove laat ruimte rond de gitaar en een beheerste stemming kan groeien. The Valley Runs Low beweegt naar akoestische soul. Er komt warmte en lichtheid in een plaat die anders vrij vol kan voelen. Zo hoor je hoeveel Bonamassa wint door de omgeving van zijn spel te veranderen.
No Good Place for the Lonely verbindt trage blues met een breder arrangement. De strijkers geven drama. De song had misschien gewonnen door meer van die ruimte aan het orgel te laten. Het blijft expressief, met een gitaar die een sterke lijn door de zware productie vindt.
Ook Livin' Easy is een welkome wending. Piano en blazers ontspannen de sfeer. What I've Known for a Very Long Time sluit met trage blues en blazers af. De plaat eindigt met gevoel én kracht.
Blues of Desperation bevat veel vaardigheid, maar dat verklaart maar een deel van de aantrekkingskracht. Soulvolle passages en ritmewisselingen geven het sterke gitaarwerk een doel. Een paar zware delen herhalen vertrouwde kwaliteiten. De betere zijpaden tonen een muzikant met meer bereik dan de luidste songs laten horen.
