Time Clocks
Time Clocks opent meer ruimte rond Joe Bonamassa's bluesrockspel. De gitaar houdt veel gewicht. De arrangementen bewegen vaak naar tragere, sfeervollere klassieke rock. Achtergrondzang, wisselende klanken en uitgebreide songvormen geven een beschouwend karakter dat bij de persoonlijke toon past.
De korte instrumental Pilgrimage bepaalt de stemming. Notches brengt daarna een sterke, kronkelende riff. Het contrast werkt: een kleine introductie maakt plaats voor een van de directste gitaaruitspraken. The Heart That Never Waits kiest vervolgens een herkenbaarder bluesgevoel. Het begin blijft zo verbonden met Bonamassa's gebruikelijke muzikale terrein.
Het titelnummer is de belangrijkste reden om verder te luisteren. Het vaste tempo en gelaagde arrangement geven de melodie tijd om te groeien. Achtergrondstemmen en een herhaalde riff in mineur suggereren bredere rockinvloed. De gitaar voegt genoeg details toe om de song binnen die bekende taal persoonlijk te laten voelen.
Mind's Eye kiest een donkere route. De spookachtige opening laat ruimte voor een van de expressiefste leadpartijen. De trage stemming geeft de solo een duidelijke emotionele rol. Curtain Call is groter en krachtiger. Het leunt op de zware klassieke rockkant van Bonamassa.
The Loyal Kind biedt opnieuw een sterke riff en een refrein met echte impact. Naast grote stukken houden Questions and Answers en Hanging On a Loser de blues in het geheel. Dat contrast telt. Veel aantrekkingskracht ontstaat tussen open arrangementen en strakkere songs.
De omvang maakt de balans soms ongelijk. Meerdere tracks duren langer dan zes minuten. De plaat neemt af en toe een lange route naar haar sterkste momenten. Ook de vertrouwde invloeden zijn moeilijk te missen. Toch hebben de uitgebreide songs meestal meer karakter dan de rechtlijnigste passages. Time Clocks werkt het best wanneer Bonamassa de nummers laat uitwaaieren. Een melodie, stem of klankverandering mag samen met de gitaar het werk doen.
