Flying in a Blue Dream
Flying in a Blue Dream geeft Joe Satriani's gitaarmuziek verschillende nieuwe omgevingen. Daar horen ook songs met zijn eigen zang bij. De instrumentale melodieën blijven de belangrijkste reden om de plaat te beluisteren. Stevige rock, rustige stukken en andere klankkleuren zorgen voor afwisseling. Die breedte maakt het album ook wisselvallig, vooral wanneer de zang minder zegt dan de gitaar ernaast.
Het titelnummer vindt een overtuigende balans. Een ontspannen ritme ondersteunt de heldere leadmelodie. Feedback en andere gitaareffecten voegen daar karakter aan toe.
The Mystical Potato Head Groove Thing pakt energieker uit. Het samenspel tussen gitaar en percussie groeit naar een sterke centrale riff. Het snelle spel krijgt zo een stevige ritmische basis.
De songs met zang werken niet allemaal even goed. I Believe past goed bij Satriani's stem. Het zachte akoestische geluid biedt een geschikte melodie en een minder veeleisende voordracht. Can't Slow Down en Strange overtuigen minder. De zang blijft achter bij de gitaarpassages eromheen. Ook de eenvoudige teksten beperken wat deze songs aan de plaat toevoegen.
Day at the Beach biedt een sterkere afwisseling. De tappingtechniek laat het klinken alsof verschillende partijen tegelijk samenwerken. De stukken onder de naam The Forgotten zorgen voor meer rustige bezinning. Into the Light sluit daarna open en melodieus af.
Met achttien tracks krijgt ook het zwakkere materiaal veel ruimte. De stijlwisselingen zijn interessant, maar met minder gewone zangsongs zou de volledige reeks sterker zijn. Het meest memorabele gitaarspel kan niet ieder arrangement even goed maken.
Toch bevat Flying in a Blue Dream veel heldere melodieën en fantasierijk gitaarwerk. Satriani overtuigt het meest als de instrumentale lijn het gevoel draagt. Die passages blijven aanspreken, ook wanneer de bredere ambities hem van zijn sterkste kwaliteiten wegvoeren.
