The Extremist
The Extremist geeft Joe Satriani's instrumentale rock veel variatie. Zware stukken hebben heldere riffs en stevig ritmewerk. Akoestiek en blues wisselen stemmingen. De leadgitaar blijft de hoofdtrekker. Arrangementen geven meer dan eenvoudige begeleiding. Het werkt het best wanneer melodie en ritme zich samen ontwikkelen.
Friends begint warm met een uitnodigende melodie en een ritmepartij als heldere basis. Het titelnummer is harder. Een centrale riff steunt de bewegende leadlijn. Mondharmonica voegt kleur toe. Een wijziging in het late refrein geeft energie in plaats van alleen het eerdere idee te herhalen.
Summer Song pakt directer. Het opgewekte ritme en de memorabele gitaarmelodie geven makkelijk verbinding. De solo voegt spanning toe zonder het hoofddoel te worden. Zo blijft instrumentaal schrijven toegankelijk.
Rubina's Blue Sky Happiness contrasteert helder en akoestisch. Door de lichte klank werkt de terugkeer van elektrische lead beter. Tears In the Rain verkleint later opnieuw. Kort gitaarspel onderbreekt grote arrangementen.
Ook Why is een hoogtepunt. Gelaagde leads en door funk beïnvloede beweging geven de melodie eigenheid. Het groeiende gitaarantwoord bouwt naar een effectieve terugkeer van het hoofdthema. New Blues sluit af tussen ontspannen blues en krachtige speluitbarstingen.
Sommige passages zijn minder gericht. War herhaalt zijn ideeën te lang. Cryin' heeft een expressievere lead dan het arrangement kan dragen. Ook sterk gitaarspel heeft genoeg ontwikkeling eromheen nodig.
The Extremist slaagt vaker dan het struikelt. Iedere aanpak krijgt een herkenbaar melodisch doel. Rustige stukken tellen naast krachtige rock. Ritmische en klankvariatie maken indrukwekkende techniek tot een bevredigende songverzameling.
