Firepower
Firepower haalt veel uit duidelijke keuzes. Judas Priest houdt de songs gericht, zet de gitaren vooraan en geeft Rob Halford sterke melodieën. De bekende kwaliteiten krijgen genoeg energie mee om de vertrouwde bewegingen zinvol te maken.
Het titelnummer begint hard en direct. Riff en zangmelodie staan er snel. De leads verhogen de spanning zonder de song ergens anders heen te sturen. Lightning Strike vervolgt die aanpak met een gemakkelijk te volgen refrein en genoeg ritmische scherpte om niet te comfortabel te worden.
De productie is belangrijk voor de aantrekkingskracht. De gitaren hebben gewicht en definitie. Halford blijft erboven duidelijk hoorbaar. Zijn middenregister geeft de coupletten gezag. De hoge noten werken beter doordat ze een vertrekpunt hebben. De uitvoeringen zijn krachtig zonder voortdurende snelheid nodig te hebben.
Never the Heroes toont de waarde van beheersing. De melodie brengt een beschouwender moment, met behoud van een stevig arrangement. Pianopassage Guardians introduceert daarna Rising from Ruins. Dat groeit van afgemeten drama naar een breed, overtuigend meezingnummer. De opbouw geeft het optimistische refrein een emotionele basis.
Binnen het gezamenlijke geluid zit afwisseling. Spectre is donkerder. Traitors Gate combineert sterke gitaardetails met bijzonder overtuigde zang. No Surrender maakt snel zijn punt en laat een heldere melodie achter. Ze laten horen hoeveel karakter in een vrij compacte structuur past.
Het slot is wisselvalliger. Lone Wolf stapt effectief zwaar door, maar heeft minder eigen gezicht. Sea of Red vraagt zijn plechtige melodie een groot slotgebaar te dragen. Als verandering van stemming werkt het beter dan als evenknie van de beste composities. Ondanks die voorbehouden biedt Firepower veel goede songs. Het zelfvertrouwen komt uit de essentiële onderdelen goed laten samenwerken en daarmee aan de slag gaan.
